Vandaag heb ik een klusje aangenomen dat helemaal niet in mijn bedrijfsprofiel past. Stom, zeggen marketeers. Je moet focussen! Je moet in een niche durven opereren!
Ik heb mijn niche gevonden: communicatie voor ethiek en MVO. Ik verbind de ethische kernwaarden van een bedrijf aan MVO-keuzes en help het bedrijf zo aan authentieke MVO-communicatie. Maar wat een beetje onhandig is: ik heb daar nog niet veel klanten voor. Deze maand is het zelfs akelig stil in mijn eenvrouwsbedrijf. En toen kwam dat verzoek om drie weken lang de lessen ‘Nederlands als tweede taal’ aan een Chileen waar te nemen.
Waarom zou ik?
Ik kan dat, Nederlands geven. Mijn carrière in de communicatie begon bij een studie Nederlands, met eerstegraads lesbevoegdheid, verkregen na een fantastische training (waar ik bij het geven van presentaties en workshops veel plezier van heb!). En ook lesgeven aan individuele allochtonen deed ik eerder, gratis en betaald. Ik kan het, maar het is niet mijn core business en het tarief is niet vergelijkbaar met wat ik als communicatieadviseur krijg. Waarom zou ik dit doen?
Een betere wereld plakt
Na het lezen van De Plakfactor van de gebroeders Heath (dankjewel Aartjan van Erkel voor de tip!) nam ik me voor om een interne kreet te formuleren waaraan ik alles in mijn bedrijf toets. De kreet was snel bepaald. Ik werd geïnspireerd door Ruud Koornstra, die ik op het MVO Young Talent Event hoorde spreken. Hij vertelde hoe ook de mensen om hem heen steeds maar weer zeiden: Ruud, je moet meer focussen. Nou, Ruud focuste wel hoor: op een betere wereld. Er waarom ook niet?
Ik snap Koornstra helemaal. Ik wil best focussen, maar uiteindelijk ben ik bereid alles te doen wat goed is voor de wereld. Of het nou voor vrede en rust is, voor meer mensen- en dierenwelzijn, of voor meer kunst en cultuur. Dus dat is ook mijn interne motto: voor een betere wereld. Dat hoeft verder niemand te weten, want eerlijk gezegd ben ik bang dat het sommige van mijn relaties softer in de oren klinkt dat me lief is. Ik wil goed zijn, niet soft. Met vriendelijke aardstralen en genezende stenen heb ik niks.
Verdienen aan goede werken
Toch doe ik bijna geen vrijwilligerswerk meer. Toen ik zelfstandige werd (zzp, zelfstandige zonder personeel, ik heb nooit begrepen waarom dat ’er erachter zou moeten staan) had ik al mijn werktijd en -energie nodig om mijn bedrijf goed draaiende te houden. Ik heb toen besloten dat mijn bijdrage aan een beter wereld was, dat ik alleen werk deed dat direct bijdroeg aan die betere wereld, gewoon betaald. Er is niks mis met verdienen aan goede werken. Als iedereen zijn betaalde werk zou zoeken in goede werken, was de wereld stukken beter. Dan zou er nu geen olie in de oceaan spuiten, en was er ook geen vrijwilligerswerk nodig om de stranden schoon te maken. Dan was de zorg beter georganiseerd, en was er geen vrijwilligerswerk nodig om de gaten in de zorg te dichten. Dat was er geen vee-industrie en waren er ook geen vrijwilligers nodig om daartegen te demonstreren. Kortom: ik incorporeerde het goede in mijn winstgevende bedrijf. Eigenlijk een vroege vorm van maatschappelijk verantwoord ondernemen dus.
Zorgen dat deze vriendelijke Chileen zich beter kan uitdrukken in het Nederlands, zijn taalexamen haalt, zijn verblijfsvergunning kan verlengen, met zijn beroep van masseur klanten helpt, dat lijkt me allemaal bij te dragen aan een betere wereld. We beginnen volgende week.
